De Winden van Chaos.

 

Terwijl Amano zich in de schaduw herstelde, langzaam voedend met chaotische stromen, weefde een andere entiteit al haar eigen draden in de technologische nacht van Moskeva, de Cyber-Rome. Een stad verlicht door neon, metaalachtige dampen en virtuele extasen waar heidense rituelen en fractale netwerken samenvloeiden. Hier bestond de grens tussen het oude en het hypermoderne niet meer: alles was één groot altaar, trillend op het ritme van industriële bassen en gecodeerde gebeden.

Morriganne, verborgen in een ondergrondse club diep onder de stad, keek neer op de dansende menigte vanaf een smal balkon, gehuld in zwarte zijde. Haar fosforescerend groene ogen glansden als twee messen in het duister. Rondom haar bewoog de menigte, bezeten door binaire beats en stroboscopische lichten.

Haar haar, rood als levend vuur, viel in wilde krullen over haar schouders. Ze was prachtig en angstaanjagend, betoverend als een vergeten godin. Haar lichaam, gehuld in een zijden jurk ingelegd met lichtgevende runen, pulseerde mee met de muziek, met de collectieve extase.

Morriganne, half Titanide, half mens, had het stadium van simpele heks al lang overstegen. Ze was opgeklommen tot hogepriesteres in een techno-occultistisch klooster en was een legendarische figuur geworden voor deze cyberpunkjeugd.

Ze had de eeuwen doorstaan onder duizend gezichten: Keltische krijgster, minnares van Merlijn, schaduw op Noordse slagvelden, zeegodin voor wanhopige vissers… Vandaag was ze de Cyber-Heks.

In het hart van de club droeg een groep ingewijden lichtgevende implantaten op hun voorhoofd. Brokstukken data zweefden tussen hen, geweven in een hypnotische dans. Bewegende sigils, getekend met intelligente koolstofinkt.

Ze hief haar hand. De beats stopten abrupt — absolute stilte. Zelfs de ademhalingen stokten.

Ze sloot haar ogen. In haar handpalm pulseerde een smaragdgroen kristal met fractaal licht, dat haar gedachten door de circuits weerkaatste.

— Amatsu is ontwaakt, fluisterde ze, haar stem nauwelijks hoorbaar maar weerklinkend in de implantaten van haar volgelingen. — Hij kent de regels van onze wereld nog niet. Hij denkt dat hij de sleutel tot chaos bezit.

Ze opende haar ogen opnieuw, een roofzuchtige glimlach op haar zwart geschilderde lippen.

— Het is aan ons om hem die te leren.

Haar geest dook in het netwerk. Ze verbond zich met een fractaal weefsel, een mengsel van runenmagie en mystieke data-analyse. Oude formules vermengden zich met zelfreplicerende algoritmen. Elk symbool trilde, resonerend met het collectieve onderbewustzijn van de menigte.

Geluiden, bijna ASMR-fluisteringen, stegen op uit de vloer als een echo van de veranderde realiteit die ze naar zich toe riep. Onder hen drong een zin zich op in haar geest, sidderend:

… Set the controls for the heart of the sun …

Een rilling liep over haar ruggengraat. Morriganne spreidde haar armen wijd boven de menigte. Lichamen kronkelden, doorkruist door elektromagnetische ontladingen. Zweet en tranen vermengden zich met machineolie. Het tafereel leek op een heidense orgie, getransformeerd tot een cybernetische bacchanaal waar kabels en vlees versmolten.

Ze voelde een weerstand. Een verre, zware, duistere essentie. Amatsu. Ze wist dat hij haar roep hoorde en zich voorbereidde om terug te slaan.

Ze sprak zacht, haar woorden vervloeiend in de digitale stromen:

— Kom naar mij, heer van de chaos. Kom proeven van deze wereld die niet langer de jouwe is. Ik heb gewacht op elke maan-cyclus, elke instorting van een rijk, voor dit precieze moment.

Draden van gravitationele energie ontvouwden zich vanuit haar armen, kronkelend als lichtgevende slangen. Morriganne was niet langer slechts een priesteres: ze werd de marionettenspeler van een kracht die het menselijk begrip te boven ging.